«Αν δεν είχε συμβεί αυτό, θα μπορούσα να είχα ζήσει τη ζωή μου ανάμεσα σε γελοίους ανθρώπους. Θα μπορούσα να είχα πεθάνει απαρατήρητος, άγνωστος, αποτυχημένος. Αυτό είναι η σταδιοδρομία μας και ο θρίαμβος μας. Ποτέ, σε όλη μας τη ζωή, δεν θα μπορούσαμε να ελπίσουμε να κάνουμε τόσα πολλά για την ανοχή στη διαφορετικότητα, τη δικαιοσύνη, την κατανόηση από άνθρωπο σε άνθρωπο, όπως κάνουμε τώρα κατά λάθος. Τα λόγια μας – οι ζωές μας – οι πόνοι μας – είναι ένα τίποτα! Η αφαίρεση της ζωής μας, της ζωής ενός καλού παπουτσή και ενός πωλητή ψαριών – είναι τα πάντα!» (Του Χάρη Σαλομίδη, Φοιτητή Κοινωνιολογίας, This e-mail address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it )

(Συνέντευξη της Ειρήνης Χειρδάρη** στην Ελπίδα Παπαδοπούλου - Photo: Olga Tzimou)

«Έστρεψε το βλέμμα του σε εκείνη· ήταν όμορφη, αβίαστα όμορφη. Μολονότι, ταλαιπωρημένη από την περιπέτεια τους, τον γήτευε. Την πλησίασε. Έλυσε τα μαλλιά της, κοιτώντας την στα μάτια. Έβλεπε στο βλέμμα της τον πόθο μα, και τη διστακτικότητα της. Έφερε τα χέρια του στην πλάτη της και την απελευθέρωσε από το φόρεμα της. Η Helen, του ζήτησε να σταματήσει. «Θέλω να γίνεις δική μου», της ψιθύρισε.