Κάτι οι μυρωδιές, κάτι η ώρα του φαγητού, δεν αντιστάθηκα… Μπαίνοντας δεν πίστευα στα μάτια μου! Έκανα μια βόλτα γύρω από τον άξονα μου κοιτάζοντας με το στόμα ανοιχτό τον ιδιότυπο διάκοσμο. Σκέψεις, αφιερώσεις, μαντινάδες, τραγούδια, λόγια αγάπης και αποχαιρετισμού γραμμένα στους τοίχους, τις πόρτες και σ’ όλες τις γωνιές. Έμεινα για λίγο να κοιτάζω αποσβολωμένος το θέαμα και να διαβάζω όλα αυτά που έμοιαζαν με προσωπικές ιστορίες.

Όμως το στομάχι μου είχε αρχίσει τις διαμαρτυρίες του! Έπιασα ένα τραπέζι δίπλα στο τζάκι με το παλιό γραμμόφωνο και άρχισα να ξεφυλλίζω τον κατάλογο. Από ορεκτικά ξεχώρισα την ψητή πατάτα με σάλτσα ροκφόρ, το τυροσούβλι (κομμάτια τυρί τυλιγμένα με ζαμπόν και μπέικον) και το ανατολίτικο σαγανάκι (φέτα ψητή με ούζο). Στο κυρίως όμως ήταν το ζήτημα… Στο μεταξύ, να ‘τος και ο κυρ Χρήστος, βραβευμένος με το Χρυσό Βραβείο της λέσχης αρχιμαγείρων της Αθήνας, να φέρνει σφηνάκι κρητικιά ρακί με ελιές και παξιμάδι για το καλωσόρισμα.

«Τι να πρωτοδιαλέξω;» τον ρώτησα και εκείνος χαμογέλασε με νόημα. Πράγματι, η επιλογή ήταν δύσκολη καθώς η ποικιλία γευστικών πειρασμών από την παραδοσιακή ελληνική κουζίνα με προβλημάτισαν… Από πού να ξεκινήσω; Το ξακουστό κοντοσούβλι, τα «γλυφοδάχτυλα» (μπουκιές χοιρινό κρέας με παραδοσιακή λευκή σάλτσα), το «μεζέ του έρωτα» (σερβίρεται σε ξύλινο πιάτο στολισμένο με λουλούδι και κεράκι και αποτελείται από μπουκιές κοτόπουλου με γλυκόξινη σάλτσα) ή το «πουστ μεζέ» (μπουκιές κοτόπουλου με ζαμπόν, τυρί και τομάτα);

Τελικά διάλεξα το λαχταριστό «χανούμ γιατάκ» (μελιτζάνα γεμιστή με κοκκινιστό κρέας «λουσμένο» με ζαμπόν, τυρί, τομάτα) και το «λάθος του μάγειρα» (χοιρινό ρολό γεμιστό με πιπεριά, τυρί, κρεμμύδι, σκόρδο) ώστε να ανακαλύψω το λάθος… και τελικά το βρήκα! Είχε λεμόνι και πορτοκάλι… «Τι να πιω;» σκέφτηκα φωναχτά ενόσω τα πρώτα πιάτα έρχονταν σε χρόνο dt. Tην απάντηση μού την έδωσε η διπλανή φοιτητοπαρέα λέγοντας «Θέλει και ερώτημα; Φίνο βαρελίσιο κρασί». Μπορούσα να αρνηθώ;

Και ενώ η… μάχη με το φαγητό συνεχιζόταν με αμείωτη ένταση, μερικές «ζωντανές» νότες μού κέντρισαν το ενδιαφέρον. Είχε έρθει η ώρα να τερματίσω αυτό το γεύμα. Παρήγγειλα ένα ναργιλέ και απόλαυσα το ζωντανό πρόγραμμα από λαϊκές, έντεχνες και ρεμπέτικες συγχορδίες. Στο τέλος με περίμενε μια ευχάριστη έκπληξη… ο λογαριασμός! «Περίοδος εκπτώσεων είναι κυρ Χρήστο;» φώναξα και εκείνος για απάντηση μου έφερε και χαλβά σπιτικό…

Κείμενο: Κωνσταντίνος Σπυριδάκος