Ο ήλιος -αν και με δόντια- έλαμπε, το κρύο τσουχτερό καθότι πάνω στη μηχανή και χωρίς σκούφο το κεφάλι μου είχε γίνει no frost και η διαδρομή φανταστική, με εικόνες που πραγματικά σε αποζημιώνουν για μια εβδομάδα κλεισούρας και δουλειάς στο καμαρούλα μια σταλιά 2x3 σπίτι σου.

Μετά από 40 περίπου χιλιόμετρα δρόμου φτάσαμε στο Πλωμάρι ανυποψίαστοι για το τι μας περίμενε… Είναι πολλοί αυτοί οι οποίοι κατά καιρούς μας περιγράφουν μια εντελώς διαφορετική καθημερινότητα που υπάρχει εκτός Μυτιλήνης, θαρρείς πως η Μυτιλήνη είναι η Αθήνα και η Λεσβιακή επαρχία η υπόλοιπη Ελλάδα. Ναι, ακόμη και η Μυτιλήνη, βιώνει –σίγουρα, σε λιγότερο βαθμό– τα αστικά προβλήματα που πηγάζουν από τη λεγόμενη κρίση. «Είμαστε πιο ανοιχτοί άνθρωποι, πιο ευδιάθετοι. Χαιρόμαστε με τα απλά πράγματα» μου είχε πει μια γιαγιά από το Πλωμάρι την οποία είχα συναντήσει πριν λίγο καιρό στη Μυτιλήνη.

Κι αυτό κατάλαβα από τα πρώτα κιόλας δευτερόλεπτα της άφιξής μου στο Πλωμάρι. Οι άνθρωποι δεν παίζονται! Χόρευαν νησιώτικα, ζεϊμπέκικα και δε συμμαζεύεται κλείνοντας το δρόμο και δημιουργώντας ουρά από αυτοκίνητα. Αλλά σιγά, εδώ δεν είναι Αθήνα και έτσι οι οδηγοί δε διαμαρτύρονταν, αντιθέτως, έκαναν support κορνάροντας!

Με τα πολλά περάσαμε δια πυρός και Μητροπάνου, Τερζή και άλλων αοιδών από τον χορευτικό κλοιό που είχε στηθεί καταμεσής του δρόμου και παρκάραμε τη μηχανή γρήγορα-γρήγορα καθώς αυτό δεν έπρεπε επουδενί να το χάσουμε.

Τα βίντεο και οι φωτογραφίες που τραβήξαμε είναι αποκαλυπτικά του κεφιού και της διασκέδασης made in Greece που συναντήσαμε, με κορίτσια και αγόρια που έπιναν –τι άλλο; ούζο– και έτρωγαν ψαρομεζέδες δίπλα στη θάλασσα. Εκεί, βρήκαμε και συμφοιτητές μας οι οποίοι λόγω της ημέρας είχαν «μετακομίσει» (παίρνοντας μαζί και τη διάθεσή τους) στο Πλωμάρι. Η Άννα, η Χριστίνα, ο Δημήτρης, ο Κυριάκος και ο Στέφανος διαπίστωσαν για μία ακόμη φορά τι πάει να πει Πλωμαρίτικο γλέντι, διανυκτερεύοντας μάλιστα στην περιοχή.

Μέσα στις εικόνες που καταγράψαμε ήταν φυσικά και τα πανό που έχουν αναρτηθεί έξω από την  –εδώ και τρεις εβδομάδες– υπό κατάληψη Δ.Ο.Υ. Πλωμαρίου. Οι κάτοικοι με αυτό τον τρόπο δηλώνουν την εναντίωσή τους στην κατάργηση μιας σειράς υπηρεσιών, αλλά και στον «Καλλικράτη» που ενοποίησε τους 13 Καποδιστριακούς δήμους της Λέσβου. Μάλιστα, την ώρα που τραβούσαμε τις συγκεκριμένες εικόνες, από παρακείμενο καφενείο οι Πλωμαρίτες μας φώναζαν με υπονοούμενο: «Να δείξετε αυτές τις εικόνες και στον Δήμαρχο και να του πείτε να ασχοληθεί λίγο με το χωριό του και να του πείτε πως το Πλωμάρι είναι εδώ ενωμένο... παλαβό».

Είναι βέβαιο, πως τα σημεία των καιρών και οι κακοτοπιές χτυπάνε με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο την καθημερινότητά μας, ωστόσο, αυτό που ζήσαμε την 28^η Οκτωβρίου στο Πλωμάρι ήταν εν πολλοίς η αισιόδοξη πλευρά της ζωής. Όπως είπαμε πολλές φορές μεταξύ μας στην παρέα «εδώ, είναι άλλος κόσμος» κι αυτό γιατί, βιώνει τις στιγμές με όλη τους την ένταση και όχι επιτηδευμένα παίζοντας έναν από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους στο daylife και nightlife στο νησί.

Δείτε παρακάτω και θα καταλάβετε...