Αυτό που επίσης αδυνατώ να καταλάβω είναι το γιατί η οικονομική κρίση να είναι ο λόγος για τον οποίο έχει φτάσει η ανθρωπότητα στο «σημείο μηδέν». Δεν μπορώ να πω, είναι μέρες πολύ δύσκολες για όλους μας. Μέρες πρωτόγνωρες και αντιφατικές.

Ακούω πολλές φορές να λένε, «αχ, να μπορούσα να ζω στο μεσαίωνα, να ντύνομαι όπως τότε και να πολεμάω με ανδρεία» ή «να μπορούσα να ζω την εποχή της γαλλικής επανάστασης, να δω από κοντά τα πρόσωπα που άλλαξαν το ρου της ιστορίας» και πολλά άλλα τέτοια. Αυτό που δε θα ακούσουν ποτέ οι μελλοντικές γενιές είναι «αχ, να μπορούσα να ζω την περίοδο 2010-(;)». Κατανοητό απόλυτα. Όλοι θέλουμε να ζήσουμε το όνειρο, σε έναν εξιδανικευμένο χώρο και χρόνο και σύμφωνα με τις απαιτήσεις μας. Αλλά να σας πω κάτι, δε θα άλλαζα την εποχή μου με τίποτα. Δε θα προτιμούσα να ζω πουθενά αλλού παρά στις μέρες –έστω και δύσκολες– που διανύουμε κι αυτό γιατί δε θα σκύψω ποτέ το κεφάλι σε καμία δυσκολία και θα ψάξω να βρω τη χαρά, την επιτυχία και την αγάπη μέσα από αυτές τις αντιξοότητες. Όταν κάποιος μπορέσει να «κατακτήσει» αυτά τα αγαθά μέσα από ένα δρόμο που δε θα’ναι στρωμένος με ροδοπέταλα, τότε θα μπορεί πραγματικά να τα αξιολογήσει όπως τους αξίζει.

Βλέπω κάθε μέρα, στις ειδήσεις των 8, ανθρώπους στο όριο της εξαθλίωσης να μου δίνουν δύναμη γιατί δεν τα παρατάνε. Δεν αφήνονται στην τύχη που τους έχει προδικάσει κάποιος τρίτος, αλλά πατάνε στα πόδια τους και σπρώχνουν με τα δυνατά τους χέρια αυτό το «τείχος» μιζέριας που τους «κλείνει» το μέλλον.

Προφανώς και μπορεί να μην τα καταφέρουν ποτέ, αλλά αυτό που μετράει είναι πως παλεύουν με όλες τους τις δυνάμεις και στο τέλος της ημέρας, στον «απολογισμό» που κάνουν, αυτοί οι άνθρωποι κλείνουν τα μάτια γαλήνια γιατί ξέρουν πώς, αν κι αυτό που έκαναν μπορεί να μην ήταν –τελικά– αρκετό, ήταν ωστόσο, το καλύτερο που μπορούσαν να δώσουν. Αυτοί, είναι οι σύγχρονοι ήρωες που τα παιδιά μας θα θαυμάσουν, γιατί σε αυτό το είδος μετατράπηκε ο ηρωισμός του σήμερα. Δε χρειάζεται κανείς να είναι λόγιος ή πολύ έξυπνος ή αντρειωμένος.

Αυτό που επιτάσσει η εποχή μας είναι να μην αφήνουμε τους άλλους να καθορίζουν τις ζωές μας. Εμείς, είμαστε δυνατοί και εμείς, είμαστε οι μόνοι που αν το θελήσουμε θα βγάλουμε τους εαυτούς μας από οποιοδήποτε αδιέξοδο. Δε σκύβουμε το κεφάλι αλλά δεν το κρατάμε και τόσο ψηλά ώστε να παραβλέπουμε το σκοπό και το στόχο της πορείας μας.