Κοπεγχάγη... Μια πόλη χτισμένη πάνω σε δυο νησιά (Έλαντ και Άμαερ). Μια μαγική πόλη που γέννησε τον Άντερσεν (αγάλματα του οποίου βρίσκονται ΠΑΝΤΟΥ στους δρόμους της πόλης) και τα παραμύθια του με κύρια χαρακτηριστικά: το χρώμα, την καθαρή ατμόσφαιρα, το πολύ πράσινο, τα πάρκα, τα κάστρα, την παρουσία του νερού (αναπόσπαστο στοιχείο της πόλης και της ιστορίας της), τα ποδήλατα και ποδηλατοδρόμους και τις μεγάλες άδειες από αυτοκίνητα λεωφόρους. Το μετρό σημειωτέον δεν διαθέτει οδηγό, σε μεταφέρει σε χρόνο-ρεκόρ στο κέντρο. Η ίδια εικόνα και εκεί. Τίποτα αγχωτικό γύρω σου. Υπέροχα διατηρημένα κτίρια διαφορετικών στιλ αρχιτεκτονικής με ιδιαίτερο ενδιαφέρον και χρώμα, έρχονται σε αντίθεση με τη μοντέρνα αρχιτεκτονική κατά μήκος της προκυμαίας, όπου κυριαρχεί μια πιο σύγχρονη αισθητική. Άλλωστε, το design έχει ισχυρότατες ρίζες στις σκανδιναβικές χώρες, και ιδιαίτερα στη Δανία.

Στην Κοπεγχάγη το κύριο μεταφορικό μέσον είναι το ποδήλατο, σε όλες τις μορφές του, με μία, δύο, τρεις ρόδες, με καλαθάκια ή χωρίς, με κουβούκλιο πίσω για μεταφορά προϊόντων και ενίοτε με μια τετραγωνική –σχεδόν– κατασκευή μπροστά ώστε να χωράνε τα μωρά καθιστά και να παίζουν, ενώ ο γονιός κάνει πετάλι (πολλές φορές καθόταν το αγόρι εκεί και η κοπέλα τον κουβαλούσε!!!). Ποδήλατα με κάθε είδους αναβάτη, από στελέχη εταιρειών με κουστούμια και κυρίες με τουαλέτες έως σαγιονάρα. Με εντυπωσίασαν τα ποδήλατα… χιλιάδες ποδήλατα όπου τρέχουν μανιωδώς (πραγματικά… δυσκολεύεσαι να ακολουθήσεις το τέμπο τους) στους ποδηλατοδρόμους, με δικό τους φανάρι στον δρόμο, δικό τους κώδικα κυκλοφορίας και πάντα προτεραιότητα! Τους βγάζω το καπέλο! Δοκίμασε και εδώ στην Ελλάδα και δη στην Αθήνα να κάνεις ποδήλατο όπως εκεί, σε λωρίδα δίχως να είναι υπερυψωμένη σε σχέση με το επίπεδο του δρόμου και χωρίς μπάρες να την οριοθετούν, και αν δεν σε σκοτώσουν ή στην καλύτερη αν δεν την καταργήσουν σε μισή μέρα, θα βγω γυμνή στο Σύνταγμα και θα κάνω τριπλό φλικ φλακ στον αέρα.

Είδα πολλούς, πάμπολλους νέους γονείς (εκεί παίρνουν διάφορα επιδόματα όταν κάνουν οικογένεια από μικροί) με τα μωρά τους, τα σκυλιά τους, να κάνουν τζόκινγκ στα πάρκα αλλά και στον δρόμο σπρώχνοντας τα καροτσάκια τους χωρίς να τους ενοχλεί κάνεις και πολύ το χάρηκα. Θα γίνω αφοριστική τώρα, αλλά αν ποτέ υπήρχε πιθανότητα να το κάνει Έλληνας γονιός αυτό (και λέω αν, γιατί κάτι τέτοια σαν Έλληνες τα σνομπάρουμε και δεν τα καταδεχόμαστε) θα ήταν στην περίπτωση που κάποιος τον κυνηγούσε για να του κλέψει το μωρό!

Εντυπωσιάστηκα με το Μαύρο Διαμάντι –μια σύγχρονη κατασκευή φτιαγμένη από μαύρο γρανίτη και γυαλί που φιλοξενεί τη βασιλική βιβλιοθήκη– και βρήκα απρόσμενα χαριτωμένο όταν παρατήρησα έναν τύπου πυργίσκο στην σκεπή ενός κτιρίου (νομίζω της ΤΑΙ) από όπου βγαίνει ένα κοριτσάκι με ομπρέλα όταν ο καιρός προβλέπεται να είναι βροχερός ή ένα κοριτσάκι σε ποδήλατο όταν θα είναι αίθριος –κατάλληλος για βόλτες. Περπάτησα στους παραμυθένιους κήπους του TIVOLI, την πολύβουη και πολυσύχναστη Strøget –τον μεγαλύτερο πλακόστρωτο εμπορικό πεζόδρομο της Ευρώπης- με τις δεκάδες διακλαδώσεις της, έως το λιμανάκι του Nyhavn με το θρυλικό κανάλι που μοιάζει με σκηνικό από παλιά ταινία, και το διάσημο αγαλματάκι της Μικρής Γοργόνας όπου συγκεντρώνει (για κάποιον αδιευκρίνιστο σε μένα ακόμα λόγο) τα βλέμματα των τουριστών που στριμώχνονται μπροστά του ποζάροντας με θέα στο λιμάνι ή τη βασιλική θαλαμηγό. Έκανα το μονοήμερο εικοσάλεπτο ταξιδάκι με το μετρό (μέσω της γέφυρας Storebaeltsbroen) ως την γειτονική Σουηδία στο Μάλμοε, όπου αν δεν χρειαζόταν να κάνω άλλο συνάλλαγμα θα ορκιζόμουν πως ήμουν ακόμα στην δανική πρωτεύουσα! Μου άρεσαν τα γραφικά κανάλια που ξεκινούν από το κεντρικό λιμάνι και χάνονται ανάμεσα σε μικρές ήσυχες γειτονιές για να ξεπροβάλλουν και πάλι μπροστά σε τεράστιες πλατείες και παλιά αρχοντικά, κατά μήκος καταπράσινων κήπων και μοντέρνων λεωφόρων. Με εντυπωσίασαν οι μεγάλες πλατείες όπου παντού πουλούσαν λουλούδια (τα αγαπώ τα λουλούδια… ειδικά αυτά τα κίτρινα τα μεγάλα που ακόμα να μάθω πώς λέγονταν… αν ξέρει κάνεις για ποια λέω, θα το εκτιμήσω ιδιαίτερα),τα βασιλικά ανάκτορα (Amalienborg), τα κτίρια της με χρώματα σαν από παραμύθι, η απίστευτη τάξη και καθαριότητα των πάντων…

Καταρχήν, πριν προχωρήσω, να σας εξηγήσω λιγάκι πώς σκέπτομαι και για να μην παρεξηγηθώ. Στο τέλος του ταξιδιού, οποιουδήποτε ταξιδιού, όταν με ρωτάνε αν μου άρεσε το μέρος που επισκέφθηκα απαντώ ανάλογα με το αν θα ήθελα στο μέλλον να το ξανά βρεθώ εκεί. Λοιπόν στην Κοπεγχάγη, καλά ήταν σε γενικές γραμμές αλλά δε θα ξαναπήγαινα.

Καλή και άγια η τόση οργάνωση αλλά…

Κατανοώ απόλυτα την συμπεριφορά των πεζών στο φανάρι με την αντίστροφη μέτρηση και την υπομονή από μέρους τους, κάτι που συμβαίνει σε όλες τις πολιτισμένες ευρωπαϊκές χώρες (η δική μας ασφαλώς δεν συγκαταλέγεται ανάμεσα τους) αλλά όταν μιλάμε για έναν τεράστιο άδειο κυριολεκτικά δρόμο το θεωρώ χαζό! Μόνο εμείς και οι Ινδοί περνούσαμε και ήμασταν και δακτυλοδεικτούμενο. Μου έκανε εντύπωση που δεν σου δίνει σημασία άνθρωπος όταν περνάς από μπροστά του (αυτό βασικά ώρες ώρες είναι καλό, αν σκεφτείς πως στην Ελλάδα μόνιμα σε κοιτάζει-σχολιάζει κάποιος). Είναι αρκετά ακριβή σαν πόλη και σαν ζωή, λογικό βέβαια, αν σκεφτείς πως εκεί παίρνουν μηνιαίως κοντά στα €4.500, αλλά για τον τουρίστα πέφτει λίγο βαρύ. Τα μουσεία της δεν μου άρεσαν. Καθόλου τυχαίο αν σκεφτεί κάνεις πως οι Δανοί δεν έχουν ιστορία (εκτός αν θεωρήσει κάνεις ιστορία τους Βίκινγκς). Μόνο το μουσείο Τορβάλτσεν ήταν εντυπωσιακά επιβλητικό όπου παρουσιάζονται τα έργα του μεγαλύτερου γλύπτη της χώρας. Τώρα, όσον αφορά το Nationalmuseet (Εθνικό Μουσείο) δεν είχε τίποτα το «εθνικό» και το θεώρησα τουλάχιστον αστείο έχοντας σε κάποιους τομείς τους σαν εκθέματα, κουκλόσπιτα, παλιά ραδιόφωνα, λούτρινα ζωάκια κρεμασμένα από το ταβάνι, κλπ. Ευτυχώς που κάθε Τετάρτη η είσοδος στα μουσεία ήταν ελεύθερη γιατί αλλιώς ακόμα θα τα έκλαιγα τα λεφτά μου και βέβαια εκθέματα του ελληνικού πολιτισμού έχουν γεμίσει μια πτέρυγα και αυτού το μουσείου.

Με παραξένεψε πολύ, το γεγονός πως σαν πόλη δεν προωθεί τίποτα το καταναλωτικό, είτε αυτό είναι φαγητό (σε πέντε μέρες πόσα hot dogs χωράνε;;), είτε shopping (σκεφτείτε, γυναίκα ούσα και δεν πήρα απολύτως τίποτα από ταξίδι στο εξωτερικό, εκτός του ότι λιγουρεύτηκα μόνο ένα ποδήλατο που έκανε 6.000 κορώνες). Σκέψου πως δεν ζήλεψα κάτι ούτε στο σουπερ μάρκετ… όπου ξέρεις, τα σουπερ μάρκετ στο εξωτερικό απλώς δεν υπάρχουν! Ε, στην Κοπεγχάγη όντως… δεν υπήρχαν! Το μίνι μάρκετ στο χωριό μου είναι ντελικατέσεν μπροστά τους και σαφέστατα πιο καθαρό και τακτοποιημένο! Επίσης οπουδήποτε και να πας, εστιατόριο, μπυραρία, καφετέρια, πας και παραγγέλλεις μόνος σου στο ταμείο, το παίρνεις και γυρνάς στο τραπεζάκι σου σαν καλό παιδί (σκέψου να πήγαινα ποτέ τον πατέρα μου σε κάτι τέτοιο).

Αγάπησα την πρασινάδα και τα νερά της αλλά με κούρασε αυτό το καθημερινό ραντεβού όλων, όπου κάθονται με τις ώρες και όλες τις ώρες στα πάρκα και σε οποιονδήποτε ανοιχτό χώρο ξυπόλυτοι (αααα δε σου πα… ξυπόλυτοι κάθονται και όταν είναι σε καφετέρια, εστιατόριο, βιβλιοθήκη, μπαρ, το θεωρούν ένδειξη οικειότητας …τι να πω) και τρώνε, πίνουν, κοιμούνται, δουλεύουν, κάνουν σεξ, σε ένα ατελείωτο πικ νικ! Εεεε, ακόμα και η σιέστα φαντάζομαι έχει τα όρια της!

Σπουδαίο αξιοθέατο θεωρείται επίσης το λιμανάκι Nyhavn. Ναι ίσως…. πολλά χρόνια πριν να ήταν όμορφα εκεί. Τότε που ιστιοφόρα συνωστίζονταν στις αποβάθρες του από όλα τα μήκη και πλάτη του κόσμου και όταν προτίμησε να ζήσει εκεί για μερικά χρόνια ο Χανς Κρίστιαν Άντερσεν εμπνεόμενος από την μοναδική ατμόσφαιρα του λιμανιού με τους ναυτικούς, τους εμπόρους και τα σπίτια με τα κόκκινα φωτάκια. Σήμερα πάντως, η πάνω πλευρά του καναλιού είναι γεμάτη μπαράκια, ρεστοράν, μπιραρίες, μαγαζιά που προσφέρουν σόου και χορό με αλλοδαπές, χύμα ξαπλωμένους ανθρώπους στο πλακόστρωτο να πίνουν και αρκετή βρωμιά! Το μόνο που σώζει σχετικά το όλο σκηνικό, είναι τα σπίτια στη σειρά με το διαφορετικό χρώμα το καθένα, φτιάχνοντας έτσι ένα όμορφο φόντο για τα ιστία των καραβιών και ένα φοβερό παγωτατζίδικο όπου ένας τύπος έφτιαχνε και έψηνε επιτόπου τα χωνάκια παγωτού και σαν εξτρά πάνω στο παγωτό σου έβαζαν λιωμένα marshmallows…τίποτε άλλο.

Και ερχόμαστε τώρα στο διάσημο αγαλματάκι της Μικρής Γοργόνας. Κατά καιρούς το άγαλμα έχει γίνει στόχος της μανίας διάφορων περίεργων τύπων και έχει δεχθεί βανδαλισμούς (μέχρι αποκεφαλισμό)· χρόνια όμως τώρα αποτελεί σταθερή αξία και θεωρείται από τα σήματα κατατεθέντα της πόλης. Προσωπικά ένα έχω να πω: εκτός του ότι μέχρι να φτάσω στην γοργόνα μου βγήκε η Παναγία (είναι πολύ μακριά από το κέντρο κατά μήκος του καναλιού), ευτυχώς που ήταν λίγος κόσμος μαζεμένος στο σημείο όπου βρίσκεται πάνω στον βράχο, γιατί αλλιώς ακόμα θα περπατούσα προς αναζήτησή της. Είναι τόσο μικρή (θα ναι δε θα ναι ένα μέτρο), που μόλις έφτασα αρνήθηκα να κάτσω να βγάλω καν φωτογραφία μαζί της. Μόνη της την έχω και αυτό μετά από αρκετό ζουμ και επιμονή των υπολοίπων της παρέας!

Και κάτι τελευταίο… αισθάνθηκα περπατώντας στους δρόμους της πόλης, ακόμα και δυο δρόμους μακριά από το κέντρο, πολλή ερημιά. Μεγάλα γυάλινα κτίρια χωρίς ανθρώπους να διακρίνονται (μετά έμαθα λέει πως εκεί δουλεύουν καθισμένοι κάτω… κάθονται δίπλα το γραφείο αλλά κάτω στο πάτωμα με όλα τα συμπράγκαλα τους παρέα! Μακάρι να ισχύσει και στην Ελλάδα αυτό!!!!) και δρόμοι τεράστιοι σαν αεροδιάδρομοι όπου δεν περπατούσε ψυχή. Σαν σκηνικό από χιτσκοχικη ταινία. Μόνο κάπου κάνα αμάξι, κι αυτό παρκαρισμένο, άλλαζε λίγο το σκηνικό.

Όπως πολύ καλά καταλάβατε, και η αλήθεια είναι πως δεν έκανα και τίποτα για να το κρύψω, δεν μου άρεσε τόσο πολύ η Κοπεγχάγη και ευτυχώς που πήγα φιλοξενούμενη σε φιλικό σπίτι. Ίσως να κάνω εγώ λάθος και όντως να είναι μια μαγευτική πόλη και πολύ απλά να είμαι τόσο πεζός άνθρωπος και να μην κατάφερε να με μαγέψει. Ίσως να μην μου ταιριάζουν οι βορειοευρωπαϊκες χώρες, ίσως απλά είμαι πολύ γκρινιάρα (παίζει!), ίσως... ίσως…

Γι' αυτό και εγώ θα περιοριστώ στα ταξίδια μου, όσον αφορά στην Ευρώπη, στις περισσότερο μεσογειακές χώρες όπου «κολλάω» περισσότερο απ’ ότι έχει αποδειχτεί… με τους καστανούς προς σκούρους ανθρώπους που μου μοιάζουν, που γελάνε πολύ και δυνατά, φωνάζουν, κουνούν τα χεριά τους όταν μιλάνε και δεν με κοιτούν περίεργα όπως όταν χαχάνιζα σαν το κατσίκι ένα απόγευμα μέσα σε μια μπυραρία και αισθάνθηκα για πρώτη φορά στη διαμονή μου εκεί, να σε κοιτάζει κάποιος σαν να είσαι εξωγήινος.

ΥΓ.: Η περιβόητη Christiania θα σχολιαστεί χωριστά… την «άκουσα» ακόμα και από έξω περνώντας…

Highlight: Επιβάτες ήμασταν σε ένα ταξί, περιμένοντας τέταρτοι στο φανάρι να ανάψει πράσινο και τι λέει ο θεός ταξιτζής; «Έχει κίνηση σήμερα και πιθανώς να αργήσουμε 5 λεπτά να φτάσουμε στον προορισμό μας!». Τον καλέσαμε μια βόλτα από την Αθήνα να δει τι εστί βερίκοκο!