Μια φορά και έναν καιρό…ήταν μια φοιτήτρια ή αλλιώς το Τεσόνι μας, είχε μια αγάπη, το χορό. Έτσι πήρε την απόφαση να κάνει μια φοιτητική ομάδα χορού, ώστε να ξεχνιέται από το πήξιμο της σχολής, να ηρεμεί από τα προβλήματα της ζωής, της καθημερινότητας, να παρασύρεται από το πάθος, μα πάνω από όλα να τα ζει όλα αυτά με άτομα που συμπάσχουν μαζί της. Γιατί, ότι και να κάνουμε στη ζωή μας, αν το κάνουμε μόνοι μας, αν το ζούμε μόνοι μας, είναι σαν να μην υπήρξε ποτέ. Από τότε, τέσσερα χρόνια μετά δηλαδή, η ομάδα συνεχίζει το έργο της κι ας έφυγε από το νησί, άφησε το στίγμα της γερά πάνω του.

Για κάποιους η Adagio είναι κάτι χαζογκόμενες που κουνάν τους μπιπ τους, για άλλους κάτι άλλο, για πολλούς δεν έχει καν σημασία το τι είναι… Όμως για όλους εμάς τους “Adagio” είναι τρόπος ζωής. Ένας τρόπος ζωής που θα συνιστούσα ανεπιφύλακτα σε όλον τον κόσμο να κάνει δικό του…γιατί; Αυτός είναι ο λόγος που γράφτηκε αυτό το άρθρο. Δεν γράφτηκε ούτε για να ευλογήσουμε τα γένια μας, ούτε γιατί υπήρξε ελεύθερος χρόνος. Παρακάτω θα αναλυθεί ο τρόπος αυτός και θα θιχτούν αντιδράσεις και συμπεριφορές μερικών. Στόχος να θιχτούν και να ξυπνήσουν, γιατί βρίσκονται κολλημένοι σε μια κουλτούρα χρόνια πίσω, που μας πηγαίνει σαν κοινωνία κι άλλα χρόνια παραπίσω.

Αρχικά πρέπει να θυμηθούμε όλοι πως ο καθένας είναι διαφορετικός και έχει τη δικιά του, ολοδικιά του κοσμοθεωρία. Το ότι ταιριάζουν κάποιες απόψεις, κάποια θέλω δύο ατόμων δεν σημαίνει ότι στο σύνολο είναι ίδιοι! Αυτό είναι αδύνατο, ο άνθρωπος είναι πολυδιάστατος! Παρακαλώ καθίστε να γνωρίσετε το μεγαλύτερο μέρος της προσωπικότητας κάποιου και μετά κρίνετε και δη κατακρίνετε. Έλεος με αυτές τις ταμπέλες πια. Ακόμα και τώρα έρχονται στα αυτιά πολλών παιδιών σχόλια του τύπου. «Μου είπε ο Γιάννης (τυχαίο όνομα) ότι στην adagio είναι πουτμπιπανακια» «Ο μπάρμπας μου, είπε ότι τα παιδιά που χαλαρώνουν στα πεζουλάκια είναι αλήτες». Πραγματικά πόσο κλειστόμυαλοι είναι μερικοί (πολλοί θα έλεγα εγώ), πως διαιωνίζουν και κλείνονται σε μια νοοτροπία που απομακρύνει και χωρίζει, διαμελίζει την κοινωνία. Είναι τόσα πολλά αυτά που πρέπει να κατακριθούν που επιβάλλεται να γραφτούν κι άλλα άρθρα…

Στο θέμα μας. Η Adagio είναι το λιγότερο μια ομάδα χορού που σε αυτήν βρίσκουν καταφύγιο οι φοιτητές, αλλά περισσότερο ένας τρόπος ζωής. Όλοι εμείς οι adagiites που συνεχίζουμε πιστά την καθημερινότητα μας, χωρίς να μας νοιάζει τι λένε τα στόματα, που κάνουμε αυτό που μας ευχαριστεί, που εκφραζόμαστε την ώρα που οι άλλοι μένουν άπραγοι. Η μόνη ασχολία μερικών είναι να ξεκατινιάζονται και να κατακρίνουν του άλλους. Όλοι εμείς δεν είμαστε μικρά παιδάκια που πίνουν και επιδίδονται σε έξαλλους χορούς (παρεμπιπτόντως όταν οι άλλοι πίνουν το βόσπορο και δεν ελευθερώνονται με τίποτα, εμείς χωρίς σταγόνα ουσίας χτυπάμε οκτάωρα χορού και διασκέδασης). ΟΧΙ! Είμαστε συνειδητοποιημένα άτομα που έχουμε πιάσει το νόημα της ζωής. Ποιο είναι αυτό; Εκτός του να σπουδάζεις, δουλεύεις κλπ, είναι να περνάς καλά, να έχεις ένα χαμόγελο πάντα χαραγμένο πάνω στα χείλια σου κι ακόμα κι όταν λύπες απρόσκλητες έρθουν στο κατώφλι σου, μαζί με καλή παρέα θα τις διαλύσεις και θα ρίξεις κι έναν χορό. Πολύ χορό, πολλές βλακείες. Οι βλακείες είναι πολύ σημαντικές στη ζωή.

Είναι μίζερη και ρηχή μια ζωή που θα κλειστείς σε ένα σπίτι ή κι αν βγεις δε θα διασκεδάσεις, απλά θα πιεις το/τα ποτά σου και θα μείνεις άπραγος και θα παρατηρείς τον άλλο να δρα. Επειδή δεν το κάνεις εσύ και δε ξεδίνεις, το μόνο που σε ευχαριστεί είναι να κατακρίνεις. Κλειστά τα στόματα. Δεν γνωρίζεις τον άλλο δε σε αφορά, μην ασχολείσαι… (εκτός ρε παιδί μου αν είναι το μόνο που σου έχει απομείνει για να χαίρεσαι κι εσύ οπότε πάω πάσο). Προτροπή: Κάνε τα δικά σου, χόρεψε, ξέδωσε, έλα κοντά με ανθρώπους (γιατί ο χορός ενώνει) και άφησε πίσω τη νοοτροπία της γιαγιάς σου, που κάθεται στην άσπρη πλαστική καρέκλα στην τσιμεντένια αυλή και κουτσομπολεύει ποιος πέρασε, με ποιους, τι φορούσε κι αν έξυσε το κεφάλι του!

Λυπάμαι για την κοινωνία, λυπάμαι για τους νέους που διαιωνίζουν κουλτούρα για κλάματα. Αν δεν αλλάξετε, εσείς θα χάσετε πολλά από την ομορφιά της ζωής, την ένωση των ψυχών, τη μέθεξη που προσφέρει ο χορός. Εμείς όλοι οι «Adagio» έχουμε βρει το νόημα της ζωής, σας εύχομαι να το βρείτε κι εσείς. Γιατί ο κόσμος θα ήταν πιο ευχάριστος, καμία οικονομική κρίση δε θα μας επηρέαζε και καμία πολιτισμική κρίση δεν θα είχε υπάρξει ποτέ. Κανένα βάσανο δε θα ήταν τόσο βαρύ κι η καθημερινότητα θα έλαμπε από φως, κλείνω τα παράθυρα τώρα, καληνύχτα! Κι έζησαν αυτοί υπέροχα κι εσύ ακόμα θάβεις…