Δυο κολλητοί έχουν αποξενωθεί

Δυο κολλητοί έχουν αποξενωθεί

    Παρασκευή, 21 Μαρτίου 2014

Θα μπορέσει αυτό το ποστ να τους τα ξαναβρεί;

Κάποιος μας έστειλε ένα κείμενο.

Για να πω την αλήθεια δε το έστειλε σε μένα, το έστειλε στη στήλη αναγνωστών μας, στο YouSendIt. Έτυχε να το διαβάσω όμως, πριν δημοσιευτεί εκεί, και το άρπαξα με τη μία. "Θα το βάλω εγώ", αποφάσισα.

Το ζήτημα της αντρικής φιλίας και της αποξένωσης κολλητών παρουσιάζεται έξοχα στην ταινία του Νίκου Γραμματικού "Οι Απόντες", και επειδή το κείμενο μου θύμισε την ταινία, και παρά το υπόγειο μελό του, κι ας μην έχω τσακωθεί με κάποιον κολλητό μου, με έκανε να ταυτιστώ.

Δημοσιεύω το κείμενο του νεαρού εδώ, όχι τόσο για την τηλεθέαση αλά Βίκυ Χατζηβασιλείου (αν το προωθούσαμε, θα έκανε νούμερα και στο yousendit) αλλά γιατί ελπίζω ότι ο πρώην κολλητός θα το διαβάσει με κάποιο τρόπο, θα ρίξει τον εγωισμό του, το ίδιο και ο δικός μας, και θα χαρώ επειδή θα έχω καταφέρει να τους τα ξαναβρώ (αλά Βίκυ Χατζηβασιλείου αυτή τη φορά).

Απουσία, τι δύσκολο πράγμα (από τον ΚΣ)


Όλα ξεκίνησαν τόσο ξαφνικά. Σε ένα πάρτυ τον Φλεβάρη του 2005 στο σπίτι σου. Με μια απόφαση στιγμής να μην φύγω με τον τότε κολλητό μου, τον Μάνο. Κάθισα, μιλήσαμε όταν όλοι τριγύρω είχαν ξεραθεί. Κολλήσαμε αναπάντεχα. Καθιερώσαμε τις "Προβολές Παρασκευής". Ταινιούλα και πίτσα από την μαμά. Χωρίς να το καταλάβω δεθήκαμε, με έβαλες στην παρέα σου και με ανάγκασες να αλλάξω σχολείο για μια και μόνο χρονιά.

Κάθε μέρα μαζί για ώρες. Κάναμε όνειρα για τις σχολές που θα περάσουμε. Και τα πετύχαμε. Στριμωχτήκαμε στα club της Παραλιακής και στα ψαγμένα του Κέντρου νομίζοντας ότι κάτι πετυχαίνουμε. Και το ξανακάναμε. Κάναμε νέες παρέες, πολλές φορές εφήμερες. Και τις χαλάσαμε ενώ εμείς ήμασταν σταθεροί. Μαζί και στις καφρίλες, όσο χοντρές κι αν ήταν. Και γελούσαμε. Μιλούσαμε κωδικά μπροστά μπροστά σε άλλους. Και μας κοιτούσαν σαν χαζοί. Τρέχαμε τα Σάββατα σε 4-5 μαγαζιά για να μην αφήσουμε παραπονεμένη κάποια παρέα. Και συνεχίζω να το κάνω.

Μαζί ερωτευτήκαμε το 2009 ο καθένας από μια ξανθιά. Και το ζησαμε εντονα. Μου είπες ότι χαίρεσαι που με βλέπεις τόσο ευτυχισμένο. Και το εννοούσες. Μαζί φάγαμε ερωτική απογοήτευση. Και κλάψαμε ο ένας στην αγκαλιά του άλλου. Σε κουβάλησα στα στενά της Κυψέλης όταν ήσουν λιώμα γι' αυτήν. Και το ξανάκανα. Μιλήσαμε στην μάνα σου (ή μας;) για τα γκομενικά μας στις 5 το πρωι. Και το χαρήκαμε. Ήπιαμε τελειωμένο ουίσκι σε καφενείο που το ονομάσαμε "Γιοφύρι". Και έγινε το στέκι μας. Καθίσαμε με τις ώρες στο δωμάτιο μιλώντας και γελώντας. Και έφευγα όταν ξημέρωνε. Πήραμε μπύρες για να ανέβουμε στον περιφερειακό για να πούμε τα προβλήματά μας. Και ξαναπήγαμε. Σε ξύπνησα στις 5:30 το πρωί για να με μαζέψεις από τον Σταθμό Λαρίσης γιατί έμεινα άφραγκος για να πάρω ταξί. Και δεν μίλησες καν. Έκατσα μαζί σου 3 μέρες έναν 15Αύγουστο σε ένα χωριό στην Αρκαδία. Και δεν το μετάνιωσα λεπτό. Απογοητεύτηκε ο ένας με τις αποτυχίες του άλλου. Και του στάθηκε. Σου έκανα κύρηγμα με τις ώρες για τις επιλογές σου. Και έμεινες στα "δίκιο έχεις". Δεν είπαμε ποτέ μεγάλα λόγια γιατί τα δείχναμε με πράξεις. Και τα νιώθαμε. Χτυπήσαμε το ίδιο τατουάζ. Και ακόμα μας ενώνει.

Μεγαλώσαμε, αλλάξαμε, μπήκε ο ένας στην ζωή του άλλου. Ακόμα και όταν πλέον "σπάστηκα" με αυτά που έγιναν, πόνεσα. Μπήκε μπροστά ο εγωισμός και δεν μου το συγχωρώ. Είχα πει μεγάλα λόγια για τη σχέση μας, αλλά απογοητεύτηκα. Ένιωσα προδοσία. Ακόμα και όταν με πίεζαν να κάνω βήματα πίσω και να σου δώσω μία ευκαιρία, αντιστάθηκα. Και τώρα, που είσαι 2400 χλμ μακριά από το σπίτι, μείναμε στα τυπικά. Ακόμα και σε σημαντικές στιγμές του άλλου, καταφέραμε να είμαστε τόσο καλοί εγωιστές και τόσο ξένοι. Μπορεί να μην ξαναείμαστε ποτέ όπως παλιά, αλλά το ξέρουμε και οι δύο ότι δύσκολα θα βρεθεί άλλος άνθρωπος να τον αποκαλέσουμε "Αδερφό" και να το εννοούμε τόσο όσο ο ένας για τον άλλο.

Το κενό υπάρχει και καμία ανάμνηση δεν μπορεί να το καλύψει. Ούτε καν άλλη σχέση-υποκατάστατο. Μόνο να φέρει κάποια εφήμερα χαμόγελα. Η ανάγκη είναι μεγαλύτερη από κάθε "πρέπει" που μας επιβάλλει το μυαλό. Ακόμα και τώρα, στις 4 τα ξημερώματα σε κάποιο στρατόπεδο του Έβρου που κάθομαι και γράφω στο κινητό, δυσκολεύομαι να το συνηθίσω. Γιατί θα σε έπαιρνα τηλέφωνο να σου πω σκηνικά από τη μέρα μου για να γελάσουμε μαζί. Και θα το σήκωνες.

  • Πηγή: www.lifo.gr
  • Κείμενο: ΚΣ