Στέφανος Κορκολής & Αντώνης Μιτζέλος @ Δημοτικό Θέατρο Μυτιλήνης

    Πέμπτη, 29 Μαίου 2014

Ένα ταξίδι με αποσκευές γεμάτες  από ένα κρεσέντο αληθινής μουσικής και στίχων που εκμυστηρεύτηκαν στο κοινό τις αλήθειες των δημιουργών. Φωνές ζεστές, μελωδικές, αγγελικές σε μία εποχή όχι αγγελικά πλασμένη μιλώντας για την μουσική ως τέχνη και λειτούργημα ψυχής εν αντιθέσει με συνονθύλευμα κρότων και κακοφτιαγμένων αράδων της στιγμής.

Η διαχρονικότητα τους έχει πριμοδοτηθεί από την στωική διάθεση να υπηρετήσουν τον πολιτισμό και κατ επέκταση  τον ίδιο τον άνθρωπο γαλουχώντας τον με την πεποίθηση ότι τα συναισθήματα είναι εκεί για να τα βιώνει κανείς και ενίοτε να τα μοιράζεται χωρίς φόβο αλλά με μπόλικο πάθος.

Στέφανος Κορκολής, Αντώνης Μιτζέλος, Σοφία Μανουσάκη. Ο βιρτουόζος του πιάνου κάνει τα πλήκτρα να υπακούουν στις επιταγές της καρδιάς του πριν καν τα αγγίξει επικοινωνώντας μυστηριακά μαζί τους. Ο κιθαρωδός συνδυάζει την ορμή και το δυναμισμό της ροκ θυμίζοντας τις ανέμελες στιγμές τη εφηβείας τότε που τα όνειρα δεν είχαν σύνορα και τα «θέλω» δεν περιθωριοποιούνταν από τα «πρέπει» των άλλων.

Και ανάμεσα στους μέντορες της η μούσα πολύτροπος που σκαρφαλώνει με άνεση σε όλες τις κλίμακες και παρασέρνει εντέχνως το κοινό να την ακολουθήσει σιγοψιθυρίζοντας ρεφραίν και κουπλέ που άφησαν το στίγμα τους ανεξίτηλο συνυφασμένο με τις ιστορίες του καθενός.

Σε αυτήν την βραδιά οι πρωταγωνιστές πλαισιωμένοι από τον εξαιρετικό κιθαρίστα Κωστή Πυρένη με τον οποίο ο Στέφανος έχει οργώσει την υφήλιο στο πλαίσιο ζωντανών εμφανίσεων ήταν τα τραγούδια αλλά και η απευθείας ανταλλαγή ενέργειας  των δημιουργών με το κοινό.

Ένα κοινό που μούδιασε ανακαλώντας μνήμες και φτιάχνοντας εικόνες υπό τους ήχους του «Πόσο σε θέλω». Φόρεσε αβίαστα για άλλη μία φορά το «ίδιο μακό» αλλά και εκστασιασμένο αφιέρωσε σε έρωτες και αγάπες το «Σκόνη και θρύψαλλα» αλλά και διασκόρπισε στους «Πέντε ανέμους» ότι έφερε πόνο και αναστάτωση.

Δάκρυσε με τον «Φύλακα άγγελο» και αναπόλησε με το «Sensitivities» ενώ συνειδητοποίησε ότι η ζωή θέλει πάθος και μαγκιά ακούγοντας το ολοκαίνουριο «Σ’έχω».

Τελικά η μουσική είναι κάθαρση και εκπρόσωποι όπως οι ανωτέρω ευλογημένοι. Ακόμη περισσότερο όσοι επέλεξαν εκείνο το βράδυ Σαββάτου να μην είναι πουθενά αλλού εκτός από το Δημοτικό Θέατρο Μυτιλήνης ακολουθώντας αλλά και διαμορφώνοντας παράλληλα τις διαθέσεις των καλλιτεχνών οι οποίοι κατάφεραν να το μετατρέψουν σε μία ατελείωτη αυθόρμητη παρέα.